loading...

احساس آرام _ ارتباط با ضمیرناخودآگاه ، کائنات

با مقایسه کردن خود و دیگران، توانایی های بالقوه ما ضعیف می شوند.

احساس آرام

همیشه آرام باش اگر می خواهی بزرگی را تجربه کنی

به یاد داشته باش که بزرگترین اقیانوس جهان هنوز هم آرام است.

محمد صاحبی بازدید : 414 دوشنبه 06 ارديبهشت 1400 نظرات ()

مقایسه کردن خود با دیگران موجب ضعیف شدن توانایی های بالقوه ما خواهد شد.

این خاصیت قیاس است. وقتی خودتان را با کسی مقایسه می‌کنید آنگاه توانائی‌ها و استعدادهای شما پنهان می‌شوند. تمام ما آدمها در بعضی موارد و موضوعات، با هم اشتراک داریم. مثلا" راه رفتن، دیدن و شنیدن، حرف زدن، تحصیل کردن، کار و ورزش و خیلی چیزهای دیگر.

با وجود این، گاهی اوقات انگار ما دلمان نمی‌خواهد این امتیازات را در دیگران برجسته ببینیم و شاهد موفقیت آنها باشیم در حالی که خودمان هنوز در سطح پائین تری از موفقیت هستیم.

 

 

شما هرگز نعمت جدیدی را بدست نخواهید آورد در حالی که از بابت داشته های فعلی خودتان ناخشنود و ناسپاس هستید. 


هر گاه این سوال همراه با یک احساس غم و اندوه و نا امیدی، در ذهن ما ایجاد شود که چرا دیگران از من سرتر هستند، دقیقا" همان وقت است که مقایسه ذهنی ما با دیگران شروع شده است. یعنی مقایسه کردن خود با دیگران، زمینه این تفکر را فراهم می‌کند که چرا من در جایگاه دیگری نیستم؟ درحالی که باید به جایگاه خود فکر کنیم نه دیگران. تمرکز به جایگاه خودمان است که ما را در مسیر موفقیت هدایت می کند نه جایگاه دیگران.

تفکر مقایسه کردن خود با دیگران، شرایطی را ایجاد می‌کند که ما فقط نقاط قوت دیگران را ببینیم. در مقابل در خودمان فقط ضعف و ناتوانی خواهیم دید.باید به یادداشت که ضمیرناخودآگاه، باورپذیری بالایی دارد.

مقایسه کردن خود با دیگران موجب می‌شود که تمام توانائی‌های ما فاکتور گرفته شود و ما دیگر از داشته هایمان لذت نبریم.

فقط چیزهایی را خواهیم دید که در دیگران وجود دارد و در ما نیست. این بزرگ نمائی داشته های دیگران، زمانی ایجاد می‌شود که ما دیگر داشته‌های خودمان را نمی‌بینیم یا برایمان کم ارزش و بی ارزش شده اند.( مرغ همسایه غاز به نظر می‌رسد).

 

تصور ضعف و ناتوانی در مقابل دیگران که از مقایسه کردن خود با آنها بوجود آمده است انگیزه ما را نسبت به حرکت به سمت هدف ضعیف تر می‌کند.

تمایلی به رفتن به سمت هدف نشان نمی‌دهیم چون فکر می‌کنیم که تلاشمان بیهوده است. چون در جایگاهی که باید باشیم نیستیم. این تصور به خاطر آن بوجود آمده که ما داشته های دیگران را در کانون توجه خودمان قرار داده‌ایم.

 

عدم تحرک و تلاش و حرکت به سوی هدف در چنین شرایطی، خود عاملی دیگر برای عقب ماندن و دیر یا هرگز به هدف نرسیدن است. در حالی که دیگران همچنان مشغول کار و تلاش و پیشرفت هستند ما در جا می‌زنیم و نگاهمان به زندگی و حرکت و پیشرفت آنهاست.

 

 آنها همچنان در حال پیشرفت هستند و این پیشرفت موجب ناراحتی و عصبانیت ما می‌شود چون همچنان خود را عقب تر می‌بینیم. هیچ وقت خود و شرایط موجودتان را با دیگران مقایسه نکنید. شرایطی که دیگران هم اکنون در آن به سر می‌برند نتیجه تلاش و زحمتی است که در سالیان گذشته  متحمل شده اند تا به این مرحله رسیده اند. انتظار اینکه شما هم یک شبه همان شرایط را داشته باشید دور از عقل و منطق است.

 

روی کار و داشته های خودتان متمرکز شوید. بابت همه داشته هایتان شکرگزار باشید. از خدا تشکر  کنید. همیشه هم لازم نیست از زبانتان استفاده کنید. با رفتار و احساس خودتان آن را نشان بدهید.

 

شاد بودن شما نشانه شکرگزاری است. وقتی شاد هستید بدان معنی است که شما از داشته های فعلی خودتان خوشنود هستید. فقط در حالت رضایتمندی و شادی است که شما می‌توانید از قدرت های درونی خودتان و کائنات استفاده کرده و به اهداف دیگرتان دست پیدا کنید.

همانطور که گفته شد روی داشته هایتان تمرکز نموده و آنها را در ذهن و باور خود بزرگ نمائید. ضمیرناخودآگاه شما به مرور زمان، به این باور می‌رسد که شما واقعا"شخصی بزرگ با ایده هایی والا بوده و طبق ارتباط خاصی که با کائنات عالم دارد شرایطی را برای شما ایجاد می‌کند که قطعا" موجب خوشحالی شما خواهد شد. شاید بتوان گفت که هدف از خلقت، فقط شادی بوده است. تمام کائنات شاد هستند. جهان هستی شاد است. حرکت و تکاپو در شادی نهفته است. در غم و اندوه و ماتم، سکون و بی تحرکی است. احساس شادی، زبان شکرگزاری از خداوند مهربان است.

 

وقتی خود را با دیگران مقایسه می‌کنید در اصل داشته ها و نقاط قوت آنها را به عنوان یک برچسب، روی داشته ها و توانائی های خود می‌زنید و آنها را می‌پوشانید. به یاد داشته باشید که کائنات در چنین مواقعی دیگر داشته های شما را نخواهند دید. به عبارتی، ارتباطش با شما و احساستان قطع می شود[...]

 

 

  

 

تا زمانی که ما خودمان را با دیگران مقایسه می کنیم، هرگز آرامش به سراغ ما نخواهد آمد. عملا" ما آرامش را با دستان خودمان از خویشتن دور می‌کنیم.

 تلاش و پیشرفت و رقابت بسیار ارزشمند است و ما باید تلاش کنیم تا به بهترین‌ها دست پیدا نمائیم. اما مقایسه کردن، نوعی احساس منفی در ما ایجاد می‌کند که باعث می‌شود ما همواره عقب تر بمانیم

 

توجه و تمرکز به داشته های دیگران، نیرو و انرژی فوق العاده زیادی را از ما خواهد گرفت. آنچنان ما را ضعیف خواهد نمود که دیگر حتی قادر نخواهیم بود به کار روزمره و معمولی خودمان ادامه بدهیم. این نوع دید منفی، هرگز تمامی ندارد. شما با بدست آوردن آن شرایط آرمانی، سیراب و قانع نمی‌شوید بلکه مجددا" نگاهتان به کسی دیگر خواهد بود که یک قدم از شما جلوتر است. به آدمی دیگر با شرایطی احتمالا" بهتر از شما و این داستان همچنان ادامه دارد و شخص در این حالت هرگز آرامش را احساس نخواهد کرد.

 

 کسی که دوچرخه سوار است اگر به یک موتور سوار حسادت کند و با مقایسه خود با او، دوچرخه را کنار بگذارد و دائما" در این فکر باشد که چرا آن شخص موتور سیکلت دارد و او  دارای  دوچرخه است ممکن است همان دوچرخه را هم از  دست بدهد. این قانون کائنات است. ناسپاسی و کفر نعمت موجب از دست دادن نعمت های موجود خواهد شد.

 

اما اگر با خوشحالی و لذت و احساس مثبت و آرام، از دوچرخه خود استفاده کند و به یک موتور سیکلت هم فکر نماید، آنگاه کائنات بابت آن احساس خوبی که دارد یک موتور سیکلت هم در مسیر زندگی او قرار خواهد داد. شکرگزاری و قدردانی از داشته های موجود ما، به صورت خودکار و قانونمند موجب افزایش نعمت و داشته های ما می‌شود.

 

با بیان هر آنچه که در اختیار داریم و شکرگزاری و ایجاد یک احساس خوب و مثبت، کائنات همانند و یا معادل بهتر از آنها را در اختیار ما قرار خواهند داد.

شکرگزاری نوعی جذب است. کلمات و عباراتی که در قالب شکرگزاری به کار برده می‌شود با اتصال به قدرت بی پایان خداوند از ارزش بالائی برخورد می‌شود.

 

این کلمات در هنگام شکرگزاری همانند دعای خیر و برکت و همان عبارات جادویی عمل می‌کنند. وقتی کلماتی در قالب شکرگزاری به کار برده می‌شوند و از بابت داشته هایی که در اختیار داریم راضی و خوشحال می‌شویم آنگاه ضمیرناخودآگاه ما اینگونه تصور می‌کند که گویا ما در حال تجربه داشتن یا بدست آوردن نعمت‌هایی جدید هستیم و این خوشحالی و رضایت به خاطر آن است که ما چیزهای تازه ای را به دست آورده ایم.

در این هنگام ضمیرناخودآگاه با پیامی که حاوی احساس ماست و به کائنات ارسال کرده، خبر از داشتن نعمت ها و داشته های جدید را به کائنات می‌دهد. کائنات عالم هم موظف می‌شوند که اتفاقاتی را در سر راه ما قرار بدهند که با آن احساس دارائی ها، همخوانی داشته باشد.

ضمیرناخودآگاه و کائنات نمی‌توانند تشخیص بدهند که این ابراز خوشحالی و رضایت ما به خاطر داشته های قدیمی ما است یا اینکه بابت داشته های جدید است. آنها برداشتی که از شکرگزاری و رضایت ما دارند به این گونه است که گویا ما با هر بار شکرگزاری و قدردانی بابت داشته هایمان، درحال  تجربه داشته های جدیدی هستیم.

 

احساس داشتن داشته های جدید، کائنات را موظف می‌کند تا داشته های جدید را سر راه شما قرار بدهد. ضمیرناخودآگاه و کائنات ساده لوح هستند و براحتی باور می‌کنند هر آنچه را که ما با احساس خودمان به آنها انتقال می‌دهیم. پس با شکرگزاری و قدردانی بابت داشته هایتان و هر آنچه که در اختیار دارید موجب افزایش آنها بشوید.

 

شما خودتان هستید که می‌توانید نعمت ها و داشته هایتان را زیادتر کنید یا اینکه آنها را از بین ببرید و بی نصیبب بمانید.

انتخاب همواره با خود آدمی است.

                                                                                      پایان

ارسال نظر برای این مطلب

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B :S
کد امنیتی
رفرش
کد امنیتی
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
درباره ما
Profile Pic
وبلاگ احساس آرام می خواهد بگوید که در این جهان هیچ رویدادی تصادفی رخ نمی‌دهد و هر پیش آمدی نتیجه سخنان،افکار و خصوصا" احساسات مثبت یا منفی ما است که در قالب اتفاقات و حوادث خوشایند یا ناخوشایند در زندگی ما پدیدار می‌شوند.
اطلاعات کاربری
  • فراموشی رمز عبور؟
  • نظرسنجی
    از مطلب های سایت راضی هستید ؟


    آمار سایت
  • کل مطالب : 101
  • کل نظرات : 23
  • افراد آنلاین : 1
  • تعداد اعضا : 3
  • آی پی امروز : 25
  • آی پی دیروز : 33
  • بازدید امروز : 371
  • باردید دیروز : 100
  • گوگل امروز : 14
  • گوگل دیروز : 9
  • بازدید هفته : 920
  • بازدید ماه : 2,918
  • بازدید سال : 112,161
  • بازدید کلی : 2,860,118