close
تبلیغات در اینترنت
قدرت جذب ، کائنات ، شکرگزاری، احساس آرام،
پربازدیدترین ها آخرین ها پیشنهادی

در اینکه هرکدام از ما آدمها منحصر به فرد هستیم هیچ شکی نیست . در اینکه هرکدام از ما نیرو و قدرت های استثنایی در وجودمان نهفته است ، هیچ تردیدی وجود ندارد ، اما گاهی ما آدمها این نکته را فراموش می کنیم و خود را در معرض مقایسه با دیگران قرار میدهیم. 

بلایی که سر آدمی ، هنگام مقایسه کردن خود با دیگران می آید ، گاهی غیر قابل جبران است. 

بطور یقین هرکدام از ما ، دارای استعداد ها و توانایی ها و امتیازاتی هستیم. دیگران هم همینطور. آنها هم دارای امتیازات و توانایی هایی منحصر به فرد هستند. اما موضوع نگران کننده این است که اکثر مواقع ما خودمان را با دیگران مقایسه کرده و به کلی تمام توانایی ها و استعدادهایمان را نادیده میگیریم.

این خاصیت قیاس است. وقتی خودتان را با کسی مقایسه میکنید ، آنگاه تمام توانایی ها و استعدادهای شما پنهان میشوند.

تمام ما آدمها ، در بعضی موارد و موضوعات باهم اشتراک داریم. مثلا راه رفتن ، دیدن ، حرف زدن ، تحصیل کردن ، کار کردن ، ورزش کردن ، و خیلی چیزهای دیگر.

با وجود این ، گاهی اوقات انگار ما دلمان نمیخواهد این امتیازات را در دیگران برجسته تر ببینیم. یا اینکه دلمان میخواهد از دیگران یک سرو گردن بالاتر باشیم. 

هروقت این احساس ، تمایل به بالاتر بودن ازدیگران در ما ، ایجاد بشود ، دقیقا" همان وقت است که مقایسه ی ذهنی ما با دیگران بوجود آمده است. یعنی مقایسه کردن خود با دیگران ، زمینه این تفکر را فراهم میکند که چرا دیگران از من سرتر هستند. تفکر مقایسه کردن خود با دیگران ، شرایطی را ایجاد میکند که ما فقط نقاط قوت دیگران را ببینیم . در مقابل در خودمان فقط ضعف و ناتوانی خواهیم دید. 

مقایسه کردن خود با دیگران ، موجب میشود که تمام توانایی هایی ما فاکتور گرفته شود و ما دیگر از داشته هایمان لذت نبریم . فقط چیزهایی را خواهیم دید که در دیگران وجود دارد و در ما نیست. این بزرگ نمایی داشته های دیگران زمانی ایجاد میشودکه ما دیگر داشته های خودمان را نمی بینیم...

ادامه...

 

تصور ضعف و ناتوانی در مقابل دیگران که از مقایسه کردن خود با آنها بوجود آمده است ، انگیزه ما را نسبت به حرکت به سمت هدف ، ضعیف تر میکند. تمایلی به رفتن به سمت هدف نشان نمی دهیم چون فکر میکنیم که تلاشمان بیهوده است. چون در جایگاهی که باید باشیم نیستیم. این تصور بخاطر این بوجود آمده که ما داشته های دیگران را در مرکز کانون توجه خودمان قرار داده ایم. 

عدم تحرک و تلاش و حرکت به سوی هدف ، در چنین شرایطی ، خود عاملی دیگر برای عقب ماندن و دیر یا هرگز به هدف نرسیدن است. درحالی که دیگران همچنان مشغول کار و تلاش و پیشرفت هستند ، ما در جا می زنیم و نگاهمان به زندگی و حرکت و پیشرفت آنهاست. آنها همچنان درحال پیشرفت هستند و این بیشتر موجب ناراحتی و عصبانیت ما میشود چون همچنان خود را عقب تر می بینم. 

هیچ وقت خود و شرایط موجودتان را با دیگران مقایسه نکنید. شرایطی که دیگران هم اکنون در آن به سر می برند نتیجه تلاش و زحمتی است که در سالیان گذشته به خرج داده اند تا به این مرحله رسیده اند. انتظار اینکه شما هم یک شبه همان شرایط را داشته باشید دور از عقل و منطق است. 

روی کار و داشته های خودتان تمرکزکنید. بابت تک تک داشته هایتان شکرگزاری کنید. از خدا تشکر کنید . روی داشته هایتان تمرکز نموده و آنها را درذهن و باور  خود بزرگ کنید. ضمیرناخودآگاه شما به مرور زمان به این باور می رسید که شما واقعا شخصی بزرگ با ایده هایی والا هستید و طبق ارتباط خاصی که با کائنات عالم دارد ، شرایطی را برای شما ایجاد میکند که قطعا " موجب خوشحالی شما خواهد شد. 

وقتی خود را بادیگران مقایسه میکنید ، در اصل داشته ها و نقاط قوت آنها را به عنوان یک برچسب ، روی داشته ها و توانایی های خود می زنید و آنها را می پوشانید. 

به یادداشته باشید که کائنات در چنین مواقعی ، دیگر داشته های شما را نخواهند دید. ارتباطشان با شما و احساس  شما  قطع میشود. چون یک پوشش از بیرون ، باعث شده که دیگر خواسته های شما که همراه با احساس است ، وجود خارجی نداشته باشند.

شما با تمرکز بر روی داشته های دیگران ، در واقع موجب قوی تر شدن آنها می شوید. آنها را در ذهن خود بزرگ میکنید و با احساسی که همراه میکنید و به ضمیرناخودآگاهتان می فرستید ، در واقع به کائنات دستور بزرگی و برجستگی به آن داشته ها را صادر کرده اید.

نگاه دائم به داشته های دیگران و مقایسه کردن خود با آنها ، ما را ناامیدمیکند. احساس ناتوانی و ضعف در ما ایجاد کرده و انگیزه حرکت و تلاش را میگیرد.

تازمانی که به آن مرحله که مورد نظرماست نرسیم ، تا زمانی که خود را هم سطح با آن کسی که درحال مقایسه کردن خود با ایشان هستیم ، نبینیم ، هرگز آرامش به سراغ ما نخواهد آمد. 

عملا" ما آرامش را با دستان خودمان از خویشتن سلب میکنیم. 

تلاش و پیشرفت و رقابت ، بسیار ارزشمند است و ما باید تلاش کنیم تا به بهترین ها دست پیدا کنیم . اما مقایسه کردن ،نوعی احساس منفی در ما ایجاد میکند که باعث میشود ما همواره عقب تر بمانیم.

توجه و تمرکز به داشته های دیگران ، نیرو و انرژی فوق العاده زیادی را از ما می گیرد . آنچنان ما را ضعیف میکند که دیگر حتی قادر نیستیم به کار روزمره و معمولی خودمان ادامه بدهیم. 

این نوع دید منفی ، هرگز تمامی ندارد. شما با بدست آوردن آن شرایط ، که در اثر مقایسه خود با دیگران بوجود آمده است ، سیراب و قانع نمی شوید بلکه مجددا" نگاهتان به کسی دیگر است . به آدمی دیگر با شرایطی احتمالا" بهتر از شما. و این داستان همچنان ادامه دارد و شخص در این حالت هرگز ، آرامش را احساس نخواهد کرد. 

کسی که دوچرخه سوار است ،اگر به یک موتور سوار حسادت کند و با مقایسه خود با او ، دوچرخه را کنار بگذارد ، و دائما" دراین فکر باشد که چرا آن شخص موتور سیکلت دارد و او دارای دوچرخه است ، ممکن است همان دوچرخه را هم از دست بدهد. این قانون کائنات است. اما میتواند درحالی با خوشحالی و لذت و احساس مثبت و آرام ، از دوچرخه خود استفاده کند و به یک موتور سیکلت هم فکر نماید، اما نه در جایگاه حسادت و مقایسه منفی داشته های خودش با او.

شکرگزاری و قدردانی از داشته های موجود ما ، بصورت خودکار و قانونمند ، موجب افزایش نعمت ها و داشته های مامیشود. 

با بیان هر آنچه که در اختیارداریم ، و شکر گزاری ، و ایجاد یک احساس خوب و مثبت ، کائنات همانند و یا چیزهایی بهتر از آنها را در اختیار ما میگذارد.

شکرگزاری نوعی جذب است. کلمات و عباراتی که در قالب شکر گزاری بکار می رود ، با اتصال به قدرت  بی نهایت خدایی ، از ارزش بالایی برخوردار میشوند. این کلمات در هنگام شکر گزاری ، همانند دعای خیر و برکت و همان عبارات جادویی میشوند. 

وقتی کلماتی در قالب شکرگزاری به کار برده میشود ، و از بابت داشته هایی که در اختیار داریم راضی و خوشحال هستیم ، ضمیرناخودآگاه ما ، اینگونه تصور میکند که ، گویا ما درحال تجربه ی داشتن نعمت هایی جدید هستیم و این خوشحالی و رضایت بخاطر آن است که ما چیزهای جدیدی را بدست آورده ایم. 

دراین هنگام ضمیرناخودآگاه ، با پیامی که حاوی احساس ماست ، و به کائنات ارسال میکند ، خبر داشتن نعمت ها و داشته های جدید را به کائنات میدهد. کائنات عالم  هم موظف میشود که اتفاقاتی را در سر راه ما قرار بدهد که با آن احساس داشتن ها ، همخوانی داشته باشد.

ضمیرناخودآگاه و کائنات ، نمیتوانند تشخیص  بدهند که این ابراز خوشحالی و رضایت ما بخاطر داشته های قدیمی ماست یا اینکه بابت داشته های جدید است. آنها برداشتی که از شکرگزاری و رضایت ما دارند به گونه ای است که گویا ما با هر بار شکر گزاری و قدردانی بابت داشته هایمان ، انگار درحال تجربه داشته های جدیدی هستیم . احساس داشتن ، داشته های جدید ، کائنات را موکلف میکند تا داشته های جدید را سر راه شما قرار بدهد. ضمیرناخودآگاه و کائنات ، ساده لوحانه باور میکنند هر آنچه را که ما با احساسمان به آنها انتقال می دهیم.

پس با شکر گزاری و قدردانی بابت داشته هایتان، هر آنچه که در اختیار دارید، موجب افزایش آنها بشوید.

شما خودتان هستید که میتوانید نعمت ها و داشته هایتان را زیادتر کنید یا اینکه آنها را از بین ببرید و بی نصیب بمانید.

انتخاب همواره با خود آدمی است.

پست های مرتبط نظرات کاربران ارسال نظر
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی

کانال احساس آرام را در تلگرام دنبال کنید

پنل کاربری

نام کاربری :
رمز عبور :
نام کاربری :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ایمیل :
نام اصلی :
کد امنیتی : * کد امنیتیبارگزاری مجدد